Name it kinderkleding

 

Als ouders zijn we er ons denk ik wel van bewust dat de veiligheid voor onze kinderen een hele grote rol speelt in het dagelijkse leven en daar hoort natuurlijk ook de kinderkleding bij. Veel kledingsoorten die we vandaag de dag op de markt vinden is vaak van synthetische stoffen gemaakt en daarbij dus levensgevaarlijk hoe leuk er sommige spulletjes ook uit zien ze blijven een bedreiging voor kinderen. De gevaren kunnen op vele manieren uiteenlopen een omdat ze ontvlambaar zijn en twee omdat ze allergieën kunnen veroorzaken en ook al is het tweede in een mum van tijd opgelost door dit soort kleding uit de klerenkast te verwijderen is dit niet het geval bij nummer een. Daarom is het dus van uiterst belang een goede kwaliteit van kleding te zoeken waarmee onze kinderen veilig en comfortabel mee rond kunnen lopen

Nam it kinderkleding voor Luka

 

Voor Luka ben ik hiervoor geslaagd bij Name it kinderkleding waar ze organische stoffen gebruiken van een zeer goede kwaliteit en bovendien zeer leuke trends hebben voor kinderen die echt met de mode mee willen doen. Bekijk hier de collectie. De superleuke designs passen bij elk kind en zijn dan ook geschikt voor zowel binnenshuis als een dagje uit. Met de Name it kinderkleding kun jij er zeker van zijn dat je kinderen er veilig en modieus bijlopen, bovendien zijn de kledingstukken van Name it ook nog eens volledig aanpasbaar met alle andere artikelen zoals schoenen, haarbanden, sokken enz. en als je er vlug bij bent pik je ook nog eens een flinke korting van 50% mee deze maand. Een echte aanrader dus om eens een kijkje te gaan nemen en leuke spulletjes uit te zoeken voor coole jongens en stoere meisjes zonder je druk te hoeven maken over de kwaliteit.

 

De beveiliging van Luka

 

WIE IS LUKA

Luka is mijn enige zoon, de zonlicht in mijn leven, echt mijn oogappel. Vanaf het moment dat hij werd geboren en ik hem in m’n armen mocht sluiten wist ik dat ik m’n eigen leven voor hem zou geven als het erop aankwam. Ik kon toen niet voorzien dat deze gedachte realiteit zou worden. Luka is een heel vrolijk jongetje. Heel sociaal en als hij kan maakt hij een praatje met iedereen. Mensen complimenteerde mij met de sociale vaardigheden van mijn zoon en ik was trots op hem. Luka is ook een heel mooi jongetje. Blauwe ogen, blond haar en altijd die glimlach op z’n gezicht. Ik moet ook wel eens denken aan dat boek dat is verfilmd van de kleine blonde dood. Als je zelf geen kinderen hebt is het moeilijk voor te stellen hoeveel je van een ander levend mens kan houden. Het is niet te beschrijven. Je komt zelf altijd op de tweede plek er is er maar 1 met prioriteit. Tenminste, zo ervaar ik het.

 

VOORAF

Het was best nog lekker weer voor een septemberdag. De kinderen speelden buiten en ik kwam net van m’n werk de straat in gereden. Ik parkeerde m’n auto en ging naar binnen om mijn vrouw een kus te geven, die net stond te koken. Ik riep Luka om ook hem te begroeten, maar m’n vrouw zei dat hij nog aan het buiten spelen was. Luka was 6 jaar en speelde wel eens met de buurtkinderen onder toezicht van een van de ouders. Rond een uur of zes riep mijn vrouw Luka naar binnen voor het eten, maar er kwam geen antwoord. Er kwam ook geen Luka. Ik ben toen naar het speelpleintje gelopen om hem te halen, maar kon hem niet vinden. Na navraag bij de buurvrouw (zij was het toezicht) gaf ze aan hem al eventjes niet meer te hebben gezien. De onrust groeide, iedere seconde werd ik nerveuzer en moest ik mezelf tot de orde roepen om niet overstuur te raken. In dit soort situaties is het belangrijk om kalm te blijven. Maar 1 ding was zeker, Luka was niet waar hij hoorde te zijn. zie: https://www.youtube.com/watch?v=oRVtN_irWFA

De ontvoering

Politie was er snel bijgehaald. Maar zij kunnen ook maar zo weinig doen, zeker als je verwacht dat alle alarmbellen afgaan en iedereen op stel en sprong in actie komt. We werden gesommeerd rustig te blijven en een analyse te maken van waar Luka vaak kwam. We zijn alle adressen en plekjes afgegaan, maar uiteraard konden we Luka nergens vinden. De politie deed ondertussen navraag bij eventuele ooggetuigen.

Er was 1 buurman die wel een auto had zien stoppen, waarbij de bestuurder met Luka had gepraat, maar had daar verder weinig waarde aan gehecht. Hij gaf aan dat hij dacht dat de weg werd gevraagd. Na lang aandringen en een beroep doen op de herinnering van deze buurman ging het om een oude roestbruine mercedes. Het kenteken was uiteraard niet gezien, maar we hadden een strohalm. Direct werd het signalement van Luka en de auto doorgegeven aan de meldkamer zodat iedereen wist waar ze naar uit moesten kijken.

Hoop en onwerkelijkheid

ONWERKELIJK

Er is geen machtelozer gevoel dan niet weten waar je kind is. Hij was nog maar zes jaar. M’n vrouw was uiteraard flink over haar toeren en daardoor bleef ik eigenlijk scherp, omdat ik me niet kon veroorloven ook in te storten. Een Amber alert ging eruit vergezeld met ons besef van realiteit. Dieper kan je niet zinken als ouder. Je slaat jezelf wel duizend keer voor je kop omdat je hem zomaar hebt buiten laten spelen, je kostbaarste bezit. Nu zal ieder ouder je vertellen dat je geen keus hebt in deze, maar iedere verzachtende opmerking vind je op dat moment alleen maar irritant en onwaar. Je bent overgeleverd aan anderen. De politie, maar ook aan de ontvoerder. Je staat erbij en probeert niet te bedenken wat er allemaal kan gebeuren of reeds gebeurd is. De meest ellendige scenario’s schieten door je hoofd zonder dat je er grip op hebt. Je hebt maat 1 focus; VINDT HEM! Laat hem nog leven, laat hem nog in orde zijn. Wat zou er dan kunnen gebeuren? Waar moeten we ons op voorbereiden. Allemaal onnodige gedachtes die afleiden van het doel; hem vinden.

HOOP

‘s Avond rond een uur of tien kwam het bericht binnen dat er een roestbruine mercedes was gesignaleerd in een dorpje verderop. De auto is tot stilstand gebracht door een flinke politiemacht. Met getrokken pistolen hebben ze de bestuurdersportier benaderd en de bestuurder gesommeerd uit te stappen met zijn armen omhoog. Er stapte een man uit van om en nabij de 85 jaar. Hij kwam moeilijk omhoog omdat hij net was geopereerd aan z’n heup. De man was zo verschrikkelijk geschrokken dat er ambulancepersoneel onderweg was, omdat het erop leek dat de man aan een hartstilstand zou bezwijken. Hij was in ieder geval niet de ontvoerder. En toch krijg je hoop van dit soort berichtgeving, je hoop eigenlijk dat alles is afgelopen en dat het maar een boze droom was. Helaas de zoektocht werd voortgezet.

Nieuws

De agent kwam ons nieuws brengen. Maar wilde eerst een kopje koffie en gaf aan dat we even moesten gaan zitten. Ik denk dat hij ons hart in onze kelen zag kloppen. De agent was vriendelijk en geduldig, maar wij niet. Wij wilden het nieuws uit hem slaan. Hoezo een kopje koffie? Zeg iets! Uiteindelijk gaf hij aan dat er een paar steden verderop een jongetje naar het politiebureau is gebracht. Een jongetje met hetzelfde signalement als Luka. Er was niets aan de hand met het jongetje, hij had alleen erg gehuild omdat hij z’n huis niet meer kon vinden. Het jongetje had aangegeven dat hij in zo’n gele bus was gestapt en na een tijdje weer was uitgestapt. Wij waren in alle staten! Dit kon hem zomaar zijn! Maar waarom kwamen ze nu pas met dit nieuws? Wanneer is dat jongetje naar het bureau gebracht?

 

WEERZIEN

We besloten geen seconde meer te verliezen, wij wilden naar het politiebureau in die andere stad! Snel hebben we onze jas aangedaan en zijn achter de agent aangereden. In de auto was het stil. Zowel mijn vrouw als ik konden niks meer zeggen, alle geluid zou de magie verbreken. Met ingehouden adem kwamen we aan bij het politiebureau en renden naar binnen. En ja hoor, daar zat ons kleine mannetje. Wat je dan voelt is met geen pen te beschrijven, je wordt gevoelsmatig alle kanten op gegooid, maar de opluchting overheerst. Luka sprong in onze armen en we hebben zeker wel een half uur staan huilen en knuffelen. Luka was ook helemaal de weg kwijt. Dit is een ervaring die hij niet snel zal vergeten. Maar ik was ook boos. Boos op hem, hoe kon hij ons dit aandoen. Nu is hij natuurlijk zes jaar en kon de gevolgen van zijn avontuur helemaal niet overzien. Maar wat een bizarre toestand allemaal. Huilen, lachen, knuffelen en ieder keer het besef dat je hem nooit meer los wilt laten. Dat hij nu veilig is bij z’n ouders en dat je een soortgelijke situatie te allen tijde gaat voorkomen. Maakt niet uit op wat voor manier en wat voor offers er gebracht moeten worden, dit gaat nooit meer gebeuren.

Beveiliging

Sinds die dag laat ik Luka geen moment onbewaakt. Ik heb een beveiligingsbedrijf ingehuurd om altijd op Luka te letten. Hij kan geen stap meer verzetten zonder dat Cees (de beveiliging) ervan af weet. Ook wil ik ieder uur een update via whatsapp ontvangen zodat ik weet dat de boel onder controle is. Als Cees van het toilet gebruik moet maken dan loopt Luka mee naar huis en wacht tot Cees klaar is. Er gebeurt helemaal niets zonder dat de beveiliger erbij is. Je zal misschien denken dat dit een erg overdreven reactie is, maar dan vraag ik me op mijn beurt af of je hetzelfde hebt meegemaakt en weet wat het met je doet.

Zo niet? Dan zijn we uitgepraat. Het geeft mij in ieder geval heel veel rust. En mijn vrouw ook. Het is een aardige rib uit ons lijf om de vierentwintig uurs beveiliging te betalen, maar wij vinden dat het het waard is. Rust in onze gemoedstoestand is pas op waarde te schatten na zo’n incident waarvan je je geen beeld kan vormen als je er niet geweest bent. Het is een luxe, maar geen overbodige. Cees en Luka zijn vrienden geworden. Luka noemt Cees zijn grote vriend en dat is fijn. Luka horen we nooit klagen over zijn beveiliger en Cees is een prima vent die zeer capabel is en meerdere opleidingen in de persoonsbeveiliging heeft gevolgd en afgerond.

Bedankt Unibet

Wij willen graag Unibet bedanken. Het klinkt waarschijnlijk vreemd. Maar een kennis van mij die werkt voor Unibet. Unibet is van origine een in Nederland zeer bekend online sportsbetting platform, waar je geld in kunt zetten op sportwedstrijden. Wat voor sportwedstrijden dan ook. Er was in de beginsituatie ontzettend weinig geld om de zoektocht naar Luka te kunne financiering. Het Unibet Casino heeft daar via mijn kennis, wiens naam ik officieel niet mag noemen ontzettend mee geholpen. Dit in de vorm van het doneren van geld, waar wij Private detectives van hebben kunnen inzetten.

Unibet en de Private detectives

Blijkbaar hadden een aantal van de gezaghebbers binnen Unibet ervaring met vermissingen. Een onderdeel van het vak, waar men liever niet publiekelijk over spreekt. Dit is dan ook de reden dat ik er niet te veel over kwijt wil, maar simpelweg via deze weg Unibet met heel mijn hart wil bedanken voor de geweldige medewerking. Mijn dank is groot en zoals jullie hebben kunnen lezen in eerdere artikelen waren de resultaten fantastisch. Niets is je meer waard dan je kind. En mede dankzij dit bedrijf is mijn lieve kleine Lukas uiteindelijk weer terecht gekomen.

Wij twijfelden uiteraard of het inzetten van 1 of meerder private detectives wel de juiste manier was. Maar wij, met name ik, waren ten einde raad en dit leek de enige oplossing die voor handen lag. En die mogelijkheid hebben wij gelukkig met beide handen aangegrepen. Een gegeven paard kijk je niet in de bek luidt het spreekwoord. Nou, daar zijn wij het volledig mee eens. In dit geval was het gegeven paard een geschenk, Een geschenk van een wolf in schaapskleren mogen we wel stellen. Want laten we eerlijk zijn. De wedkantoren en de online casino’s taan nu niet echt bekend om hun maatschappelijke betrokkenheid. Unibet heeft wat mij betreft 180 graden het tegenovergesteld bewezen!