De beveiliging van Luka

 

WIE IS LUKA

Luka is mijn enige zoon, de zonlicht in mijn leven, echt mijn oogappel. Vanaf het moment dat hij werd geboren en ik hem in m’n armen mocht sluiten wist ik dat ik m’n eigen leven voor hem zou geven als het erop aankwam. Ik kon toen niet voorzien dat deze gedachte realiteit zou worden. Luka is een heel vrolijk jongetje. Heel sociaal en als hij kan maakt hij een praatje met iedereen. Mensen complimenteerde mij met de sociale vaardigheden van mijn zoon en ik was trots op hem. Luka is ook een heel mooi jongetje. Blauwe ogen, blond haar en altijd die glimlach op z’n gezicht. Ik moet ook wel eens denken aan dat boek dat is verfilmd van de kleine blonde dood. Als je zelf geen kinderen hebt is het moeilijk voor te stellen hoeveel je van een ander levend mens kan houden. Het is niet te beschrijven. Je komt zelf altijd op de tweede plek er is er maar 1 met prioriteit. Tenminste, zo ervaar ik het.

 

VOORAF

Het was best nog lekker weer voor een septemberdag. De kinderen speelden buiten en ik kwam net van m’n werk de straat in gereden. Ik parkeerde m’n auto en ging naar binnen om mijn vrouw een kus te geven, die net stond te koken. Ik riep Luka om ook hem te begroeten, maar m’n vrouw zei dat hij nog aan het buiten spelen was. Luka was 6 jaar en speelde wel eens met de buurtkinderen onder toezicht van een van de ouders. Rond een uur of zes riep mijn vrouw Luka naar binnen voor het eten, maar er kwam geen antwoord. Er kwam ook geen Luka. Ik ben toen naar het speelpleintje gelopen om hem te halen, maar kon hem niet vinden. Na navraag bij de buurvrouw (zij was het toezicht) gaf ze aan hem al eventjes niet meer te hebben gezien. De onrust groeide, iedere seconde werd ik nerveuzer en moest ik mezelf tot de orde roepen om niet overstuur te raken. In dit soort situaties is het belangrijk om kalm te blijven. Maar 1 ding was zeker, Luka was niet waar hij hoorde te zijn. zie: https://www.youtube.com/watch?v=oRVtN_irWFA