Hoop en onwerkelijkheid

ONWERKELIJK

Er is geen machtelozer gevoel dan niet weten waar je kind is. Hij was nog maar zes jaar. M’n vrouw was uiteraard flink over haar toeren en daardoor bleef ik eigenlijk scherp, omdat ik me niet kon veroorloven ook in te storten. Een Amber alert ging eruit vergezeld met ons besef van realiteit. Dieper kan je niet zinken als ouder. Je slaat jezelf wel duizend keer voor je kop omdat je hem zomaar hebt buiten laten spelen, je kostbaarste bezit. Nu zal ieder ouder je vertellen dat je geen keus hebt in deze, maar iedere verzachtende opmerking vind je op dat moment alleen maar irritant en onwaar. Je bent overgeleverd aan anderen. De politie, maar ook aan de ontvoerder. Je staat erbij en probeert niet te bedenken wat er allemaal kan gebeuren of reeds gebeurd is. De meest ellendige scenario’s schieten door je hoofd zonder dat je er grip op hebt. Je hebt maat 1 focus; VINDT HEM! Laat hem nog leven, laat hem nog in orde zijn. Wat zou er dan kunnen gebeuren? Waar moeten we ons op voorbereiden. Allemaal onnodige gedachtes die afleiden van het doel; hem vinden.

HOOP

‘s Avond rond een uur of tien kwam het bericht binnen dat er een roestbruine mercedes was gesignaleerd in een dorpje verderop. De auto is tot stilstand gebracht door een flinke politiemacht. Met getrokken pistolen hebben ze de bestuurdersportier benaderd en de bestuurder gesommeerd uit te stappen met zijn armen omhoog. Er stapte een man uit van om en nabij de 85 jaar. Hij kwam moeilijk omhoog omdat hij net was geopereerd aan z’n heup. De man was zo verschrikkelijk geschrokken dat er ambulancepersoneel onderweg was, omdat het erop leek dat de man aan een hartstilstand zou bezwijken. Hij was in ieder geval niet de ontvoerder. En toch krijg je hoop van dit soort berichtgeving, je hoop eigenlijk dat alles is afgelopen en dat het maar een boze droom was. Helaas de zoektocht werd voortgezet.