Nieuws

De agent kwam ons nieuws brengen. Maar wilde eerst een kopje koffie en gaf aan dat we even moesten gaan zitten. Ik denk dat hij ons hart in onze kelen zag kloppen. De agent was vriendelijk en geduldig, maar wij niet. Wij wilden het nieuws uit hem slaan. Hoezo een kopje koffie? Zeg iets! Uiteindelijk gaf hij aan dat er een paar steden verderop een jongetje naar het politiebureau is gebracht. Een jongetje met hetzelfde signalement als Luka. Er was niets aan de hand met het jongetje, hij had alleen erg gehuild omdat hij z’n huis niet meer kon vinden. Het jongetje had aangegeven dat hij in zo’n gele bus was gestapt en na een tijdje weer was uitgestapt. Wij waren in alle staten! Dit kon hem zomaar zijn! Maar waarom kwamen ze nu pas met dit nieuws? Wanneer is dat jongetje naar het bureau gebracht?

 

WEERZIEN

We besloten geen seconde meer te verliezen, wij wilden naar het politiebureau in die andere stad! Snel hebben we onze jas aangedaan en zijn achter de agent aangereden. In de auto was het stil. Zowel mijn vrouw als ik konden niks meer zeggen, alle geluid zou de magie verbreken. Met ingehouden adem kwamen we aan bij het politiebureau en renden naar binnen. En ja hoor, daar zat ons kleine mannetje. Wat je dan voelt is met geen pen te beschrijven, je wordt gevoelsmatig alle kanten op gegooid, maar de opluchting overheerst. Luka sprong in onze armen en we hebben zeker wel een half uur staan huilen en knuffelen. Luka was ook helemaal de weg kwijt. Dit is een ervaring die hij niet snel zal vergeten. Maar ik was ook boos. Boos op hem, hoe kon hij ons dit aandoen. Nu is hij natuurlijk zes jaar en kon de gevolgen van zijn avontuur helemaal niet overzien. Maar wat een bizarre toestand allemaal. Huilen, lachen, knuffelen en ieder keer het besef dat je hem nooit meer los wilt laten. Dat hij nu veilig is bij z’n ouders en dat je een soortgelijke situatie te allen tijde gaat voorkomen. Maakt niet uit op wat voor manier en wat voor offers er gebracht moeten worden, dit gaat nooit meer gebeuren.